با درود به جانباختگان راه آزادی

پس از اينكه چند روز از اعتصاب غذاي شادروان ولي الله گذشه بود سربازجوی اطلاعات زندان رجايي شهر آمد تا ولي الله را از ادامه اعتصاب خود منصرف كند.

اول به او گفت: كه براي چي اعتصاب كردي؟

ولي الله  گفت:به خاطر حق داشتن ملاقات با وكيل، ابلاغ حكم ابد من(که 6سال زير حكم اعدام هستم) شما جاي من بوديد چكار ميكردي ؟ من براي حداقل خواسته هايم مجبورم, يعني شما راه ديگري برايم نگذاشتيد.

سربازجو گفت: خوب گيريم تا آخرش كه مرگه ادامه بدي هيچ اتفاقي نمي افته ما هزاران نفر را اعدام كرديم و هيچ اتفاقي نيفتاد تو كه حالا ميخواي خودت خودت را بكشي !

ولي الله  گفت: اشتباه شما در همين جاست چون مسئوليت سلامتي من به عهده شماست وآن اعدامها پايه هاي حكومت شما را لرزاند و نشان داد شما هيج جايگاهي در بين مردم نداريد ترس شما را از فرزندان ايران آشكار كرد ضعف و پوشالي بودن ماهيتتان را هويدا ساخت تا جايي كه از اجساد آنان هراس داشتيد سنگ قبرشان را مي شكستيد حكومتي كه مردمي است و ادعاي حمايت ميليونها نفر را دارد خوب چه هراسي از اقليتي مخالف دارد شما مخالفان را ميكشيد چون منطق گفتگو كردن را نميدانيد روش حكومت كردن را نميدانيد اصلا فلسفه حكومت كردن را نميدانيد حكومت شما با زور سر نيزه سركوب زندان اعدام و شكنجه سر پا مانده. اگر راست ميگوييد همان حقي كه براي خود قائليد براي مردم هم قائل باشيد لا اقل نصف آن حق. شما 6 كانال تلويزيوني داريد كه هزينه آن را مردم ميدهند ولي افكار نظرات و درد دلشان منعكس نميشود پس لا اقل يك كانال در اختيار مردم بگذاريد در حوزه مطبوعات هم همين طور , سياست و اقتصاد چرا همه فرصتها براي انتخاب شدن و ثروتمند شدن در اختيار شما آقازاده ها و سران حكومت است ؟ نيمي از اين فرصتها را به ملت بدهيد آنوقت مي فهميد ضعفتان چقدر عميق است.

فوتبال بازي كردن و گل زدن به تيمي كه همه افراد تيمش را دستگير و زنداني و هزاران بلاي ديگر آورده ايد و آن چند نفري هم كه مشغول بازي هستند در صورت گل زدن داور گلشان را مردود اعلام ميكند  كه هنر نمي باشد.

بازجو كه حسابي كم آورده بود گفت: من براي خودت ميگم ازبين ميري ...

ولي الله  هم برگشت گفت: اگر ما ز سر بريده ميترسيديم - در مجلس عاشقان نمي رقصيديم

سر بازجو گفت: خوب پس رقاص هم هستي !؟

ولي الله  گفته بود: چه جورم, طوري رقصيدم كه حكومت خوف كرد و به من حكم اعدام داد.

                                     برگرفته از وبلاگ  "قلم تا قدم"

                                 http://ghalamtaghadam.blogfa.com  

دوران جوانی

بیژن جزنی در سال ۱۳۱۶ متولد شد. پدرش حسین جزنی افسر ژاندارمری، و مادرش عالمتاج کلانتری نظری بود.

زندگی خانواده

بیژن در خانواده‌ای سیاسی پرورش یافت. پدرش عضو حزب توده بود و بعد به فرقه دموکرات پیوست و پس از شکست این فرقه به آذربایجان شوروی رفت و تا سال ۱۳۴۵ به ایران بازنگشت. خانواده پدری و مادری بیژن هردو از هواداران و فعالان حزب توده بودند و بیژن از کودکی با فعالیت سیاسی آشنا شد.

فعالیت سیاسی

پس از کودتای ۲۸ مرداد بیژن چند بار به خاطر فعالیت‌های سیاسی دستگیر و زندانی شد. در ۱۳۳۹ با شروع کار جبهه ملی دوم به فعالیت در آن پرداخت.

پیام دانشجو

پس از سرکوب جبهه ملی در ۱۳۴۲ بیژن و عده‌ای از دوستانش مدتی نشریه‌ای سیاسی به نام پیام دانشجو منتشر می‌‌کردند.

مبارزه مسلحانه

بیژن و چندتن از همفکرانش به تدریج به تدارک برای مبارزه مسلحانه پرداختند. بیژن پیش از آنکه گروه عملیات را شروع کند دستگیر شد. دیگر اعضای گروه کار را ادامه دادند و پس از پیوست به گروه دیگری که مسعود احمدزاده و امیرپرویز پویان تشکیل داده بودند، سازمان چریک‌های فدائی خلق را ایجاد کردند. بیژن نیز از درون زندان با این سازمان مربوط بود.

سال های زندان

بیژن سال های زندان را به سختی ولی با سربلندی گذراند. برای شمار روز افزون زندانیان سیاسی دهه ۵۰ او آموزگار و مظهر مبارزه بود.

مرگ

ماموران ساواک در فروردین ۱۳۵۴ بیژن جزنی را همراه با هشت زندانی سیاسی دیگر در تپه‌های اطراف زندان اوین به گلوله بستند و به شهادت رساندند.

در شرايط اوج‌گيری جنبش مسلحانه خلق ايران که اکنون به عنوان واقعيتی انکارناپذير به رشد تصاعدی خود ادامه می‌دهد، خاطره رفيقی را گرامی می‌داريم که با نثار خون پاکش جنبش مسلحانه خلق ما را آبياری کرد.